هر چند شرايع پيامبران پيشين هم اكنون نسخ شده و نيازى به فراگيرى و عمل بدانها نيست ، اما سيره و سخنان وحيانى و حكيمانه آنان در دعوت به توحيد و معارف الهى همچنان كارآيى دارد و خداوند متعال در قرآن كريم ، بسيارى از سخنان و نصايح آنان را نقل نموده و اين بدان سبب است كه اهداف همه پيامبران يكى بوده و همبستگى ميان مكتب آنان محرز است كه در ادامهء همين درس به آن اشاره‌اى خواهيم داشت . شمار پيامبران از آنجا كه انسان براى رسيدن به هدف آفرينش ، نيازمند رهبرانى است كه او را در مسير تكاملىاش راهنمايى و هدايت كنند ، خداوند پيامبرانى را براى هدايت بشر فرستاده و هيچ امتى را از اين نعمت محروم نساخته است . قرآن كريم در اين باره مىفرمايد : . . . وَإِن مِنْ أُمَّةٍ إِلَّا خَلَا فِيهَا نَذِيرٌ . ( فاطر : 24 ) و هيچ امتى نبوده ، مگر در آن هشدار دهنده‌اى بوده است . امام على ( ع ) نيز بر اين حقيقت تأكيد كرده ، مىفرمايد : و هيچ گاه خداى پاك از آفريدگان خود ، پيامبر يا كتاب يا برهان قطعى يا روشى استوار را مضايقه نفرموده ، پيامبرانى كه با وجود شمار كم و داشتن دشمنانِ بسيار از رسالت وحى بازنماندند . گاه از ايشان پيامبرانى بودند كه اسم پيامبر پس از خويش را مىدانستند و يا پيامبران پيشين آنها را مىشناختند . « 1 » بنابراين ، در اينكه بشر در هيچ زمانى بدون هادى و راهنما نبوده است ، جاى ترديد نيست ؛ اما دربارهء شمار اين راهنمايان اختلاف وجود دارد . در قرآن آمار مشخصى از پيامبران ارائه نشده و فقط به نام 26 نفر از آنان تصريح شده است : آدم ، نوح ، ادريس ، هود ، صالح ، ابراهيم ، لوط ، اسماعيل ، اليسَع ، ذوالكفل ، الياس ، يونس ، اسحاق ، يعقوب ، يوسف ، شعيب ، موسى ، هارون ، داوود ، سليمان ، ايوب ، زكريا ، يحيى ، اسماعيل صادق الوعد ، عيسى و محمد ( صلوات الله عليهم اجمعين ) . « 2 »

--> ( 1 ) . نهج‌البلاغه ، خطبه 1 ، ترجمه محمدمهدى فولادوند . ( 2 ) . ترجمه تفسير الميزان ، ج 2 ، ص 211 .